آل مظفر

دودمان مظفری یکی از چند خاندان حکومتگر بودند که در واپسین سال‌های حکومت ایلخانان مغول در مرکز و جنوب ایران قدرت یافتند و از سال 736 ق. که سلطان ابوسعید آخرین ایلخان مقتدر در گذشت، در عرصۀ حکومت بر یزد، فارس، کرمان، اصفهان و خوزستان قرار گرفتند. دورۀ حکومت آنان که از این زمان تا یورش‌های بی‌امان تیمور ادامه یافت (795 ق.) یکی از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخی ایران محسوب می‌شود...آنان سبک و سیاق حاکمان پیشین را دنبال کردند؛ بدین معنی که احساس همدلی با مردم ستم‌دیده‌ای که چشم امید به حاکمان بومی دوخته بودند، نشان ندادند...تسامح که لازمۀ حاکمیت بر جامعۀ مصیبت‌زده بود رخت بربست و تعصب جای آن را گرفت و آثار سوء آن همه جا ظاهر شد. هرچند بنا به نوشتۀ عبید زاکانی بازار علم کساد بود، طرفداران آن در محرومیت مادی به سر می‌بردند و متاع آنان خریدار نداشت، اما وجود بزرگان علم و ادب باعث اعتبار و اهمیت فرهنگی این دوره گشت...حافظ و شاهکار ادبی او که در غزلیات نام‌آورش هویداست به عنوان یکی از پایه‌های استوار ادب فارسی در چنین دوران آشوب‌زده‌ای ظهور و بروز کرد. عبید زاکانی نیز پدیده‌ای نو بود که از گونه‌ای دیگر اخلاقیات را روانۀ جامعه کرد و بی آن که به حکومت‌ها دست یازد با کنایه‌های خویش ناراستی‌ها را برشمرد. 

کتاب «آل مظفر» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در پنج فصل به خاستگاه، ساختار اداری و روابط سیاسی آل مظفر و وضعیت فرهنگ، هنر، جامعه و اقتصاد در دوره حکومت آنان می‌پردازد.

مؤلفمیرحسینی، محمدحسن
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 84
چاپ اول1387
چاپ آخر1387
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9643791179
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال