اندرزنامه های ایرانی

هان ای پسر عزیز دلبند بشنو ز پدر نصیحتی چند

 ز این گفته سعادت تو جویم

 پس یاد بگیر هرچه گویم

 (ایرج میرزا، بی تا، ص 26)

 نیصحت ایرج میرزا به پسر چهارسالۀ خود بی‌گمان تازه‌ترین اندرز در زبان فارسی و فرهنگ ایرانی نیست، اما نمونۀ روشنی است که تداوم سنت دیرنده و پایدار ایرانی را در گفتن و به نگارش در آوردن پند گواهی می‌دهد. اندرز ایرانی گفتۀ نغز و کوتاهی است که تجربه و رهاورد آزمون سخت و بزرگ و مهمی را در راه زیستن و آزمودن گیتی به اختصار بیان می کند و غرض از این گفتن و نوشتن و آموختن است و هشدار دادن، با این امید که سودمند افتد. در اندرزهای ایرانی، دو وجه مشترک و ثابت را می‌شود یافت که به هویت فرهنگی خاص ایرانی باز می‌گردد. نخستین آن‌ها روش بیان اندرز است. بهره گرفتن از اقوال مقدس و گفتار برگزیدگان،...، بیان قصه‌های عبرت‌آموز کوتاه و «آزند» و نیز سود جستن از کلمات قصار و بیان رمزین در سراسر تاریخ اندرزگویی...در ایران به چشم می‌خورد. دومین خصیصه‌ای که هویت ایرانی اندرزهاست، وجهی در اخلاق ایرانی است که تمایز بارز دارد و آن خصلت درویشی و جوانمردی است. 

کتاب «اندرزنامه‌های ایرانی» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در پنج فصل به معنای اندرز و سنت اندرزگویی، اندرزهای کهن ایرانی و راه‌های انتقال آن، حکمت اسلامی و عربی در اندرزهای ایرانی، و اندرز در شعر و نثر فارسی دیروز و امروز می‌پردازد.

مؤلفمزداپور، کتایون
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 82
چاپ اول1386
چاپ آخر1386
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک964379122x
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال