بندر انزلی

ساکنان انزلی سال‌هاست که نظاره‌گر کیلومترها صدف (دانگوراش در زبان گیلکی) در امتداد ساحل خزر بوده‌اند؛ صدف‌هایی که دریا ساحل خود را با آن می‌آراید و سبدسبد (زبیل‌کو) روزی و نعمت به همسایگان خود می بخشد. انزلی مهم ترین بندر دریای خزر بوده است، که کارگاه‌های کشتی‌سازی،آهنگری، دستکش دوزی‌ها، چکمه دوزی‌ها و کلبه‌هایی که خوابگاه مردان بود ویژگی بارز سیمای آن شهر بود و خانه‌های چوبی راحتی که قطعاتش در استراخان پیش‌ساخته بود، آن را به یک مستعمره اروپایی مانند کرده بود. هم‌چنین بندر انزلی اولین شهر ایران بود که از پست هوایی بین‌المللی برخوردار شد. مردم انزلی به فارسی، گیلکی و ترکی آذری صحبت می‌کنند. گیلکی از زبان‌های ایرانی و بازماندۀ خانوادۀ پهلوی شمالی است، از این رو در گیلکی به واژه‌های زیادی برخورد می‌شود که ریشۀ آن زبان پهلوی است. آهنگ و ترانه‌های عامیانه و آوازهای محلی در بندر انزلی رواج گسترده داشت. ترانه‌های این شهرستان متأثر از طبیعت و نوع معیشت آن است.

 کتاب «بندر انزلی» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در هفت فصل به طبیعت و اقلیم، تاریخ، جامعه، کشاورزی، شیلات، صنعت، فرهنگ و هنر و جاذبه‌های گردشگری بندر انزلی پرداخته است.

مؤلفرضازاده شفارودی، معصومه
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 81
چاپ اول1386
چاپ آخر1386
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال