تاریخ عرفان اسلامی و تصوف در ایران (سلسله های صوفیه)

عرفان به معنای شناخت خداوند، صرفاً به معنای علم به وجود او نیست بلکه به معنای طریقی است که از آن طریق انسان به کشف و شهود خود، حق و نسبت خود با او و پیوستن و دل بستن به این حقیقت ازلی و فراگیر می‌رسد. نیاز به چنین شناختی در دیدگاه اسلام و سایر ادیان ابراهیمی نیازی فطری تلقی می‌شود، از این رو رسیدن بدان رسیدن به آرامشی وصف‌ناپذیر است. این نیاز گرچه در همۀ انسان‌ها به یک اندازه بروز و ظهور ندارد، اما به کلی در همۀ انسان‌ها ازمیان‌رفتنی نیست، حتی امروزه شاید نیاز انسان بدان بیش از گذشته باشد. عرفان از نظر عارفان مسلمان امری مغایر با دین نیست. در دامن چنین عرفانی افراد و جماعت‌هایی ظهور کرده‌اند که تنوع آنها شاید حکایتی از تنوع راه‌های انسان به سوی خدا باشد. 

این کتاب که در ادامۀ کتاب تاریخ عرفان اسلامی و تصوف در ایران (شکل‌گیری و شکوفایی) از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ به نگارش درآمده است، در 100 صفحه به عرفان از سده‌های پنجم و ششم تا امروز و علل اقبال به تصوف و رواج سلاسل و طریقت‌های صوفیانه می‌‌پردازد، از بزرگان و مشایخ و آثار آنان در هر دوره یاد می‌کند و در نهایت به علل کمرنگ‌ شدن شوکت و جاه آنان و سرانجام ظهور جریانات عرفانی می‌پردازد که روا نمی‌دارند خود را اهل تصوف بنامند بلکه ترجیح می‌دهند خود و بزرگانشان را اهل عرفان و معرفت بدانند.

مؤلفعروج نیا، پروانه
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/122
چاپ اول1395
چاپ آخر1395
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643793647
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه100

قیمت 150,000ریال

شاید این ها را هم بپسندید