ترانه های محلی ایران

ترانه در ایران‌زمین پیشینه‌ای کهن دارد؛ همزاد ایرانیان است و نشانه‌ها گواه از دیرینگی آن در این سرزمین دارد. عشق به مظاهر طبیعت نظیر درختان، کوه‌ها، پرندگان، جانوران و حتی گل‌ها و گیاهان در ترانه‌ها به گونه‌ای بارز و بسیار درخشان و گاه حماسی به چشم می‌خورد که می‌توان گفت گاه به ریشه‌های اساطیری آن پدیده‌ها مربوط است، گاه به استفاده و بهره‌ای که آنها برایشان دارند و گاه از حس عاطفی که سرشار از حق‌شناسی نسبت به نقشی است که در حیات مادی و معنوی آنها دارند. ولی همۀ آنچه رفت هرگز از صداقت و مهربانی و حق‌شناسی فاصله ندارد و بیش تر ابراز احساسات سخت انسانی هستند. لالایی‌های ایران از نظر مضامین و محتوا و بار هنری و اجتماعی «از اهمیتی والا برخوردارند و این به واسطه آن است که علاوه بر این که ریشه در فرهنگی کهن دارند از تنوع و گستردگی خاصی نیز بهره مندند و با زندگی زنان در طول تاریخ پیوندی بسیار عمیق و ناگسستنی و همه‌جانبه دارند و شاید در میان ملل کم‌تر کشوری باشد که لالاییش تا بدین حد غنا، طراوت، زیبایی، جذابیت و تنوع داشته باشد» (همایونی، 1389 ب، ص56).

 لای لای دیدیم یاتاسان

 قیزیل گوله یاتاسان

 قیزیل گولون ایچینده

 شیرین یوخو تاپاسان

 (لای لای گفتم بخوابی

 در میان گل سرخ باشی

 در میان گل سرخ

 خواب شیرین ببینی)

كتاب «ترانه‌های محلی ایران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در چهار فصل به تعریف ترانه، منشأ و تحول آن، ویژگی‌‌های ترانه‌ها و گونه‌شناسی ترانه‌های محلی، و ترانه سرایی در گسترۀ ایرانِ فرهنگی (افغانستان و تاجیکستان) می‌پردازد.

مؤلفهمایونی، صادق
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 109
چاپ اول1392
چاپ آخر1392
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643792749
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال