تهران

طهران، یا تهران دیهی کم‌نشان و گمنام در شمال سرزمین باستانی و تاریخی ری بود که زمانی یکی از کهن‌بنیادترین شهرهای مشرق زمین در آن پدید آمد. منطقه شمالی‌تر و کوهستانی آن تا بلندی‌های البرز، قصران نام داشت، که در آثار متقدَمان، تهران یکی از روستاهای جنوبی آن به شمار می‌رفت. سرزمین باستانی ری و شهر نامدارآن، با بابل و نینوا و تیسفون همسانی داشته است و در تألیفات یونانیان آن را راگس نامیده‌اند. پیشینه فرهنگی و سیاسی این شهر به هزاره سوم پیش از میلاد می‌رسد، اما به طور دقیق و روشن، در دوران پیش از اسلام، از روزگار حاکمیت مادها بدین سو نام و نشان بیشتری از آن به صورت‌های گوناگون در کتاب‌های مقدس چون اوستا و عهد عتیق و آثار یونانی و لاتینی و سنگ‌نبشته‌های باستانی(کتیبه داریوش بزرگ) آمده است. 

در گذشته، تا قرن پنجم، تهران را با تاء منقوط نوشته‌اند. اما اندک اندک با نگارش‌های جدید خاص عرب‌زبانان، تهران با طاء مؤلف رواج یافت و این امر تا عصر حاضر نیز کمابیش ادامه پیدا کرد. 

کتاب «تهران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در هشت فصل به نام و نشان تهران در تاریخ؛ جغرافیا و موقعیت آن؛ تحول تهران از روستا به شهری با برج و بارو،از حصار شاه تهماسبی تا پایتختی، و سپس دارالخلافگی و تهران جدید تا انقلاب اسلامی؛ اوضاع و احوال مدنی و نهادهای آموزشی این شهر در دوره‌های مختلف تاریخی پرداخته است.

مؤلفتکمیل همایون، ناصر
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 45
چاپ اول1382
چاپ آخر1390
ویراست3
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9643790223
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال