درفش ایرانیان

درفش، پرچم، بیرق یا هر نام دیگری که بر آن گذاشته شود، از جمله رمزگان‌ها یا نشانه‌ها به شمار می‌رود. هدف اصلی نشانه، انتقال اندیشه است و این وظیفه را پیام به عهده دارد. پیام موجود در نشانی چون درفش، نه تنها هویت دارندگان آن را می‌رساند و پیامدهای ارزشی مثبت و متعالی را در این ارتباط و انتقال دنبال می‌کند، بلکه حاکی از تأثیرات و تأثرات فرهنگی و فراملیتی ویژه‌ای است که بی‌تردید کاربرد به‌جا و مناسب آن را در موقعیت‌های متعالی همراه با درایت، طلب می‌کند تا همواره بار احساسی و عاطفی آن حاصلی جز احترام، دوستی و محبت ایجاد نکند. بیشتر داستان‌های مربوط به درفش ایرانیان از شاهنامه ابوالقاسم فردوسی اقتباس شده است. آنچه در شاهنامه بر آن تکیه شده است، داستان کاوه آهنگر و درفش معروف به درفش کاویانی است.

 وزآن چرم کآهنگران پشت پای

 بپوشند هنگام زخم درای

 همان کاوه آن بر سر نیزه کرد

 همان گه ز بازار برخاست کرد

 چون آن پوست بر نیزه بر دید کی

 به نیکی یکی اختر افکند پی

 بیاراست آن را به دیبای روم

 ز گوهر بر او پیکر از زرّ بوم

 فروهشت ازو سرخ و زرد و بنفش

 همی خواندش کاویانی درفش...

 (فردوسی، 1376، ج1، ص 45- 46)

کتاب «درفش ایرانیان» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در هفت فصل به بررسی نام و پیشینۀ اساطیری درفش؛ سیر تحول درفش در حماسه و تاریخ ایران باستان، پس از اسلام، دورۀ صفویه تا مشروطه‌خواهی، و دوران معاصر؛ نشان شیر و خورشید؛ و گونه‌شناسی بیرق‌ها پرداخته است.

مؤلفمتین، پیمان
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 40
چاپ اول1388
چاپ آخر1388
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643791636
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال