راه  و راه سازی در ایران

راه‌های فعلی ایران كه شرق را به غرب و شمال را به جنوب و كشور را به سرزمین‌های بیرون از مرز پیوند می‌دهد، كم و بیش با تغییرات جزئی كه متناسب با نیاز زمان بوده همان مسیرهای قدیمی است و از همان زمان كه مردم در سرزمین ایران سكنی گزیده‌اند از آنها استفاده كرده‌اند. برای نگاه‌داری راه‌ها و رسانیدن نامه‌ها و بسته‌های دولتی دیوانی، سازمانی وجود داشته است كه در كتاب‌های عربی نام آن را دیوان بریده آورده‌اند. در دفترهای دیوان برید ویژگی شاه‌راه‌های كشور و مشخصات ایستگاه‌های بین راه را می‌نوشتند به گونه‌ای كه طبق آن یادداشت‌ها می‌توانستند پی ببرند كه طول فلان شاه‌راه، برای مثال، چقدر است. «در راه خراسان برای كاروان‌سراها از راه دور آب چشمه را از زیرزمین می‌آوردند. در طرق وسیع حتی یك سنگریزه هم دیده نمی‌شد، در استاسیون‌ها غذاهای تازه و اسبان تازه‌نفس همیشه موجود بود، به فرمان امیر در هر ایستگاهی اسبان متعدد نگاه می‌داشتند و تعداد آنها بسته به اهمیت موقع بوده، گاهی به صد و دویست چاپار می‌رسید. راه پستی تا شهر سمرقند به همین ترتیب كشیده می‌شد.» 

کتاب «راه و راه‌سازی در ایران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در شش فصل به مطالبی دربارۀ راه و حمل و نقل؛ راه در ایران باستان؛ و راهسازی و راهداری ایرانیان در دوره هخامنشی، ساسانی و پس از اسلام می‌پردازد.

مؤلفاحتشامی، منوچهر
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 24
چاپ اول1381
چاپ آخر1381
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9645799546
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه100