زبان و ادبیات ایران باستان

در ایران پیش از اسلام سنت‌های شفاهی اهمیت خاصی داشته و سخن شفاهی و زنده از صورت مكتوب مهم‌تر بوده است و آثار دینی و ادبی طی سده‌ها سینه به سینه حفظ می‌شده و به كتابت درآوردن آنها سنتی چندان معمول نبوده است. زبان‌های ایرانی دورۀ باستان كه از قدیم‌ترین زمان تا فروپاشی شاهنشاهی هخامنشی (330 ق.م) كاربرد داشته‌اند چهار زبان مادی، سكایی، فارسی باستان و اوستایی را شامل می‌شوند. از برپایی نخستین حكومت مستقل ایرانی یعنی پادشاهی ماد تا آغاز اسلام، در این سرزمین پهناور، آثار ادبی گوناگونی به زبان‌های ایرانی به وجود آمد كه حاصل ذوق، اندیشه، دانش، عواطف و علایق دینی ایرانیان است. بخشی از این آثار، دولتی‌اند نظیر سنگ‌نوشته‌های شاهان و نوشته‌های روی سكه‌ها و بخشی دیگر از نوشته‌ها، غیردینی و بر پایۀ داستان‌های ملی، افسانه‌ها و بعضی از آداب و رسوم اجتماعی مبتنی است و پیكرۀ اصلی ادبیات شفاهی پیش از اسلام را تشكیل می‌دهد. 

کتاب «زبان و ادبیات ایران باستان» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در دو فصل به بررسی زبان و ادبیات باستانی و میانۀ ایران می‌پردازد.

مؤلفزرشناس، زهره
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 33
چاپ اول1382
چاپ آخر1390
ویراست3
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9645799988
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120