طاهریان

پس از روزگار فتوح و پاگرفتن اسلام در ایران، طاهریان نخستین دودمان ایرانی بودند که در اوایل سده سوم قمری بر بخش پهناوری از این سرزمین به گونه‌ای موروثی و نیم‌مستقل حکومت کردند. در دوره طاهریان دستگاه اداری توسط دست‌اندرکاران و دبیران ایرانی اداره می‌شد. طاهریان به لحاظ خاستگاه اصیل خویش، رشته پیوند خود را با خاندان‌های اشرافی در خراسان نگاه داشتند. بدین گونه شیوه‌های کشورداری و آداب و آیین‌های ایرانی پاینده ماند. طاهریان سوادآموزی را تشویق کردند و در ترویج علوم و معارف و هنر و موسیقی و ادبیات کوشیدند. قلمرو آن‌ها پایگاه فرهنگیان و دانشوران بود. به کسی که به تعلیم و تربیت اشراف زادگان و شاهزادگان می پرداخت، مؤدب می گفتند. مؤدب مقامی ارجمند داشت و مقرری بسیار می گرفت. 

ابوعبدلله محمد بن رافع قشیری نیشابوری (درگذشت 245ق) محدث زاهد، در خانه خویش به درخت صنوبری تکیه می کرد و شاگردانش در برابر وی طبق مراتبشان می نشستند و در بین آنها امیرزادگان طاهری با خدمتکاران حضور می یافتند. سکوتی عجیب بر مجلس حاکم می شد و محد بن رافع با هیبتی خاص به تدریس آغاز می کرد. 

کتاب «طاهریان» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در هفت فصل به خاستگاه طاهریان، امیران طاهری و قلمرو آنان، اوضاع اجتماعی، اقتصاد و شهرسازی، فرقه‌های اسلامی، علوم و نهادهای آموزشی در دورۀ طاهریان پرداخته است.

مؤلفناجی، محمدرضا
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 91
چاپ اول1388
چاپ آخر1388
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643791490
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال