عطّار نیشابوری

عطّار، شاعر قرن ششم و اوایل قرن هفتم قمری، كه در كنار سنایی و مولانا جلال‌الدین بلخی مثلث عظیم شعر عرفانی ایران را شكل می‌بخشد (شفیعی‌کدکنی، 1380، ص 21)، تأثیر عمده‌ای در ساختار تفكر عرفانی ایران دارد. عرفان وی كه از شریعت آغاز می‌شود، طریقت را طی می‌كند و سپس به شاهراه حقیقت می‌رسد، بیانگر همان آموزه‌هایی است كه امروزه روانكاوی و روان‌شناسی و نیز عرفان در پی اثبات آن است: تعمق در ژرفای وجود خود، به دست آوردن شناخت عمیق از خویشتن، و یافتن گم‌شده در اندرونِ خود. ماحصل عرفان پویای او، بازگرداندن انسانِ بیگانه با خود به آبشخور حقیقی خویشتن، یعنی كمال انسانیت، است. به تعبیری عرفانی، ‌او می‌خواهد از گرگ‌ ـ آدمی عصر خود انسان خداگونه و انسان كامل بسازد و راهی كه برای این كار می‌یابد، متناسب با ساختار فرهنگی‌ ـ ‌اجتماعی عصر خود، راه عرفان است. نوشدارویی نیز كه این پیرِ طبیب برای درمان زخم‌های روح آدمی تجویز می‌كند، عشق است كه در نهاد آدمی به ودیعه نهاده شده است و در سایۀ آموزه‌های عرفانی پرورش می‌یابد. شکر ایزد را که درباری نیم

 بستۀ هر ناسزاواری نیم

 من ز كس بر دل كجا بندی نَهم

 نـام هر دون را خداوندی نـهم؟

 نـه طـعام هـیچ ظـالم خـورده‌ام

 نـه كـتـابی را تـخلّـص كـرده‌ام

 هـمّت عـالیم مـمدوحم بَسست

 قوت جسم و قوّت روحم بَسست

 (عطّار، 1383، ب 4598ـ4604)

 کتاب «عطار نیشابوری» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در چهار فصل به زندگی، جهان‌بینی، حکمت و عرفان، و زبان و بیان عطّار می‌پردازد.

مؤلفصارمی، سهیلا
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 101
چاپ اول1391
چاپ آخر1391
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643792534
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال