قحطی های ایران

«به سال 401 ق، در سراسر خطه خراسان، به ویژه در نیشابور، قحطی هولناکی روی داد که سال‌خوردگان نظیر آن را به یاد نداشتند. تنها در نیشابور و حوالی آن، افزون بر صد هزار تن، بر اثر گرسنگی، جان باختند. چه بسا کسان که به علت نبودن کفن و کمبود فرصت با لباس به خاک سپرده شدند. مردم، از کودک و جوان تا پیر، در حالی که فریاد می‌زدند: گرسنه‌ام! گرسنه‌ام! نقش بر زمین می‌شدند و جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کردند. وقتی روییدنی‌ها تمام شد، هنگامی که قصابی حیوانی را ذبح می‌کرد، گرسنگان دسته دسته هجوم می‌آوردند و خون‌های به زمین ریخته و سیاه‌ شده‌ی حیوان را میان خود تقسیم می‌کردند و چه بسا بر سر آن به نزاع برمی‌خاستند. اما خوردن همان بود و مردن همان! یاد دارم که مردم سرگین اسب و خر را به این امید که شاید دانه‌ای جو در میان آن بیابند، جست‌و‌جو می‌کردند. اما چه انتظار بی‌موردی! وقتی خود انسان به حبه‌ای جو و گندم دسترسی نداشته باشد چگونه می‌توان تصور کرد که حیوان بدان دست یافته باشد» (عتبی، 1272ق، ص 325-327) 

 كتاب «قحطی‌های ایران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در چهار فصل به بررسی علل و اسباب طبیعی قحطی، علل تاریخی و اجتماعی آن، قحطی‌های سراسری ایران و قحطی‌های منطقه‌ای و محلی می‌پردازد.

مؤلفکتابی، احمد
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 59
چاپ اول1384
چاپ آخر1384
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9643790487
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه118

قیمت 150,000ریال