قنات در ایران

«آب در کوره» عبارتی است که که معنا و تصور آن چنین است: هدایت آرام و تدریجی آب از درون سفره‌های زیرزمین به روی زمین، توسط یک چاه افقی با شیب بسیار کم بدون استفاده از انرژی‌های فسیلی و الکتریکی. این چاه افقی کوره نام دارد و چاه‌های عمودی یا میله‌ها، راه رسیدن به کوره را فراهم می‌کنند. بدین ترتیب کوره در فاصله‌ای چند کیلومتری به‌سان تونل زیرزمینی آب را هدایت می‌کند. به این سازه که ساختار منظم و حساب‌شده‌ای دارد، کاریز یا قنات می‌گویند. روزگار داریوش کبیر (521-486 ق.م) اوج شکوفایی آبرسانی، آبیاری و حفر کاریز در سرتاسر فلات ایران به شمار می‌رود. به امر شاهان هخامنشی، آن کس که کاریزی حفر می‌کرد و آب به سطح زمین می‌آورد و زمین را آبادان یا کاریزهای خشک را بازسازی می‌کرد، مالیات پنج نسل بر او بخشیده می‌شد.

 قنات‌ها نه تنها باعث استخراج آب‌های زیرزمینی می‌شوند بلکه این سیستم باعث شیرین کردن اراضی شور نیز می‌شود. چرا که مقدار نمک خاک را به حالت تعادل در آورده و از تجمع بیش از اندازه نمک در خاک جلوگیری می‌کنند. این امر درباره قنات‌های کم‌عمق بیش‌تر صادق است. 

کتاب «قنات در ایران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در هفت فصل به تاریخ بهره‌برداری از قنات در ایران، ابزار و مصالح و مهندسی قنات، مقایسه قنات با چاه و سد و مزایای آن از جنبه‌های گوناگون می‌پردازد و نمونه‌هایی از قنات‌های مهم ایران را برمی‌شمرد.

مؤلفحائری، محمدرضا
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 8
چاپ اول1386
چاپ آخر1395
ویراست2
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643793210
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه132

قیمت 150,000ریال

شاید این ها را هم بپسندید