محلۀ کلیمیان تهران

از زمانی که تهران از قلعه‌ای سنتی و دورافتاده از تجارت و سیاست، به شهری نیمه‌نظامی و حکومتی مورد توجه نادرشاه تبدیل شد، یهودیان دیگر شهرهای ایران مهاجرت خود را به سوی این شهر جدید آغاز کردند. در دوره اول سلطنت قاجاریه و پایتخت شدن تهران به دلایل مختلف امنیتی و اقتصادی، مهاجرت یهودیان به پایتخت چشمگیرتر شد و از شهرستان‌های گوناگون به‌ویژه از شهرهای یهودی‌نشین شیراز، اصفهان، کاشان، همدان، خوانسار و گلپایگان گروه‌گروه ساکن تهران شدند. کلان‌محلۀ اودلاجان، همانند دیگر محله‌های بزرگ تهران، شامل چندین محلۀ بزرگ و کوچک و زیرمحله‌های سنتی بود. یکی از آن محله‌های نسبتاً بزرگ از زمان سلطنت قاجاریه به هم‌وطنان کلیمی تعلق گرفت. نام محلۀ اودلاجان به‌علت زیست هم‌وطنان کلیمی در این ناحیۀ بزرگ و قدیمی تهران، گاهی مترادف با محلۀ کلیمیان شده است. 

 کتاب محلۀ کلیمیان تهران از مجموعۀ تهران‌پژوهی در شش فصل به سیمای این محله، جمعیت و مشاغل کلیمیان تهران، وضعیت زندگی آنان در دورۀ قاجار، روابط اجتماعی، فرهنگ و دیانت آنان، و موقعیت محلۀ کلیمیان پس از مشروطیت می‌پردازد.

مؤلفتکمیل همایون، ناصر
مجموعه/شمارهتهران پژوهی/5
چاپ اول1395
چاپ آخر1395
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9789643793418
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه131

قیمت 90,000ریال

شاید این ها را هم بپسندید