پل های ایران

ایرانیان در بنای پل‌های بزرگ بر رودخانه‌های خروشان از شیوه‌های گوناگون اما سخت و عجیب بهره می‌گرفته‌اند، چنان که به هنگام ساختن پلی در دربند قفقاز (باب‌الابواب) چون نمی‌توانسته‌اند انرژی آب خروشان را مهار کنند، پایۀ پل را به این ترتیب ساخته‌اند:  پوست‌های چارپایان بزرگ‌جثه مانند گاو، شتر و الاغ را پر از باد کرده پهلوی هم چیده‌اند و روی پوست‌های باد‌شده با تیر و تخته چوب‌بست ساخته‌اند و پوست‌های پر از باد را زیر آن بسته‌اند. چوب‌بست را به آب انداخته آن را در جای پل برده، از کنار رودخانه مهار کرده‌اند تا موج آب آن را جا‌به‌جا نکند. روی چوب‌بست شناور مهار‌شده پایه پل را ساخته‌اند. با سنگین شدن پایه پل، چوب‌بست کم کم در آب فرو رفته است و از کنار رودخانه هم ریسمان‌های مهاری را شل کرده‌اند تا پوست‌های باد‌شده در کف رودخانه نشسته‌اند، ساختمان پایه پل را تا اندازه‌ای که نیاز بوده از سطح آب بالا آورده‌اند. سپس آب‌بازان را به زیر آب فرستاده‌اند تا پوست ‌ را سوراخ کنند به گونه ‌ که بادشان بیرون رود و چوب بست در کف رودخانه جا بیفتد. این روش باستانی، نوعی پی‌سازی با هوای فشرده است که در دوران بعد تکامل یافت. 

کتاب «پل‌های ایران» از مجموعه کتاب‌های از ایران چه می‌دانم؟ در شش فصل به تاریخچه و انواع پل در جهان، نخستین دوره پل‌سازی در ایران، پل‌های عصر ساسانی، تداوم پل‌سازی پس از اسلام، پل‌سازی از عصر صفوی تا پل‌های جدید و پل‌های سدۀ اخیر ایران پرداخته است.

مؤلفاحتشامی، منوچهر
مجموعه/شمارهاز ایران چه می دانم؟/ 74
چاپ اول1386
چاپ آخر1386
ویراست1
ناشردفتر پژوهشهای فرهنگی
شابک9643790991
ابعاد20 × 14/5 سانتی متر
تعداد صفحه120

قیمت 150,000ریال